Były chwile wzruszenia, dumy, radości i wspólnego śpiewu. Była pamięć o tych, którzy odeszli, modlitwa o pokój i nadzieja pokładana w młodym pokoleniu. Były też alarmy lotnicze, które przypominały, że wszystko odbywa się w kraju ogarniętym wojną. Jednak nawet wtedy polskie pieśni nie milkły, a polska kultura nie schodziła ze sceny. Żytomierz po raz kolejny udowodnił, że polskość jest czymś więcej niż tradycją – jest częścią serca, historii i codziennego życia.
W dniach 2–4 października 2026 roku Żytomierz stał się miejscem wyjątkowego spotkania Polaków z różnych zakątków Ukrainy i gości z Polski. Odbyły się tu XVIII Dni Kultury Polskiej oraz XXXI Międzynarodowy Festiwal Kultury Polskiej „Tęcza Polesia”. Trzy dni wypełnione muzyką, tańcem, nauką, historią, modlitwą i spotkaniami pokazały, jak silna jest wspólnota, która mimo wojny, niepewności i codziennych zagrożeń nie rezygnuje z pielęgnowania swoich korzeni.
Tegoroczne obchody miały szczególny wymiar. Nie były jedynie wydarzeniem kulturalnym. Stały się świadectwem odwagi, solidarności, przywiązania do ojczystego języka i dziedzictwa przodków. Alarmy lotnicze nie przerwały konferencję i wydarzenia festiwalowego, po każdej przerwie powracali artyści, rozmowy, muzyka i wspólne świętowanie. Bo nawet w czasie wojny człowiek potrzebuje piękna, wspólnoty, kultury i nadziei.
XVIII Dni Kultury Polskiej i XXXI Międzynarodowy Festiwal Kultury Polskiej „Tęcza Polesia” odbyły się pod zaszczytnym Patronatem Honorowym Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej Małgorzaty Kidawy-Błońskiej, Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego Piotra Całbeckiego oraz Marszałka Województwa Mazowieckiego Adama Struzika.
Szczególnym wyrazem solidarności i wsparcia były listy gratulacyjne skierowane do organizatorów przez Przewodniczącego Komisji Łączności z Polakami za Granicą Sejmu RP Zbigniewa Konwińskiego i Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego Piotra Całbeckiego, a także przesłanie wideo Marszałka Województwa Mazowieckiego Adama Struzika.
Głównym organizatorem przedsięwzięcia był Żytomierski Obwodowy Związek Polaków na Ukrainie, przy współpracy Światowego Kongresu Oświaty Polonijnej, Żytomierskiej Rady Obwodowej, Żytomierskiej Obwodowej Administracji Wojskowej, Żytomierskiej Rady Miejskiej oraz Poleskiego Uniwersytetu Narodowego.
Patronat medialny nad wydarzeniem objęły: TVP Polonia, Polska Agencja Prasowa, „Głos Seniora”, Sojuz-TV, TV Polacy Żytomierszczyzny, „Tęcza Żytomierszczyzny” oraz „Dziennik Kijowski”.
Historia, która zobowiązuje. Pamięć, której nie wolno utracić
Tegoroczne Dni Kultury Polskiej poświęcono trzem ważnym rocznicom: 235. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja, 90. rocznicy deportacji Polaków z radzieckiej Ukrainy do Kazachstanu oraz 190. rocznicy urodzin Jarosława Dąbrowskiego.
Każda z tych dat niesie ze sobą ważne przesłanie. Konstytucja 3 Maja przypomina o polskich aspiracjach wolnościowych, odpowiedzialności za państwo i wartościach demokratycznych. Postać Jarosława Dąbrowskiego przywołuje tradycje walki o wolność i niepodległość. Z kolei rocznica deportacji Polaków z radzieckiej Ukrainy do Kazachstanu przypomina o jednej z najbardziej bolesnych kart historii polskiej społeczności Żytomierszczyzny.
W 1936 roku tysiące polskich rodzin zostały brutalnie wyrwane ze swoich domów i wywiezione w głąb Związku Sowieckiego. Z samej Żytomierszczyzny deportowano około 25 tysięcy rodzin. Za tymi liczbami kryją się ludzkie dramaty: rozdzielone rodziny, utracone domy, dzieciństwo spędzone na zesłaniu, głód, cierpienie i tęsknota za ojczyzną.
Pamięć o tych wydarzeniach była obecna podczas wszystkich dni obchodów. Nie jako odległa lekcja historii, lecz jako część rodzinnych opowieści, przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
Nauka i dialog polsko-ukraiński – wspólna odpowiedzialność za przyszłość Europy
Historia, pamięć i odpowiedzialność za przyszłość Europy stały się głównymi tematami Międzynarodowej Konferencji Naukowo-Praktycznej pt. „Pamięć historyczna, wartości demokratyczne i bezpieczeństwo Europy: polsko-ukraiński wymiar”, która odbyła się 2 października 2026 roku w Centrum Współpracy Ukraińsko-Polskiej przy Poleskim Uniwersytecie Narodowym w Żytomierzu. Konferencja zainaugurowała naukową część XVIII Dni Kultury Polskiej na Ukrainie, odbywających się pod wysokim patronatem honorowym Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej Małgorzaty Kidawy-Błońskiej.
Spotkanie oficjalnie otworzyli Oleksandr Kowalczuk, rektor Poleskiego Uniwersytetu Narodowego, oraz Wiktoria Laskowska, przewodnicząca Żytomierskiego Obwodowego Związku Polaków na Ukrainie. W swoich wystąpieniach podkreślili znaczenie współpracy naukowej, polsko-ukraińskiego dialogu oraz wspólnej troski o zachowanie pamięci historycznej i wartości demokratycznych. Obrady poprowadziła Wiktoria Zagórska-Antoniuk.
W konferencji zgromadzili się naukowcy, przedstawiciele środowisk akademickich z Polski i Ukrainy, eksperci oraz działacze społeczni. Łączyła ich refleksja nad wspólnym dziedzictwem historycznym, współczesnymi wyzwaniami bezpieczeństwa oraz miejscem Polski i Ukrainy w kształtowaniu przyszłości Europy.
Tegoroczne obrady nabrały szczególnego wymiaru w związku z ważnymi rocznicami historycznymi: 235. rocznicą uchwalenia Konstytucji 3 Maja, 90. rocznicą deportacji Polaków z radzieckiej Ukrainy do Kazachstanu oraz 190. rocznicą urodzin Jarosława Dąbrowskiego. Każda z tych dat przypomina o wydarzeniach, które ukształtowały historię narodów, ale także o wartościach, za które kolejne pokolenia musiały płacić wysoką cenę.
Program konferencji obejmował dwa panele tematyczne. Pierwszy poświęcono pamięci historycznej jako elementowi europejskiej polityki bezpieczeństwa. Dyskutowano o znaczeniu Konstytucji 3 Maja, losach Polaków deportowanych do Kazachstanu, wspólnej historii Polski i Ukrainy oraz ochronie dziedzictwa kulturowego. Drugi panel koncentrował się na współczesnych wyzwaniach Europy, integracji Ukrainy z Unią Europejską, bezpieczeństwie, umacnianiu demokracji, roli samorządów oraz przeciwdziałaniu dezinformacji i zagrożeniom wojny hybrydowej.
Wśród prelegentów znaleźli się przedstawiciele środowisk akademickich z Żytomierza, Tarnopola, Iwano-Frankiwska, Warszawy, Siedlec, Katowic i Płocka, a także przewodniczący Związku Polaków w Kazachstanie Witalij Chmielewski. Ich wystąpienia ukazały różnorodne perspektywy badawcze, podkreślając, jak ważne są współpraca naukowa i wymiana doświadczeń w budowaniu polsko-ukraińskiego partnerstwa.
Szczególnym akcentem spotkania była prezentacja publikacji „Słownik terminologiczny ukraińsko-polski / polsko-ukraiński: polityka, ekonomia, finanse, marketing”, przygotowanej przez prof. Ludmiłę Pawłowską, Wiktorię Laskowską i Wiktorię Zagórską-Antoniuk. Opracowanie ma wymiar nie tylko naukowy, lecz także praktyczny. Ułatwia komunikację specjalistyczną, wspiera współpracę zawodową i instytucjonalną, a przede wszystkim pomaga budować wspólną przestrzeń porozumienia między Polakami i Ukraińcami.
Konferencja pokazała, że dialog polsko-ukraiński nie ogranicza się do deklaracji przyjaźni i dobrosąsiedzkich relacji. Jego fundamentem jest rzetelna wiedza, odwaga podejmowania trudnych tematów historycznych, wzajemny szacunek oraz gotowość do wspólnego poszukiwania rozwiązań wobec wyzwań współczesnego świata.
Wymiar tego spotkania szczególnie mocno podkreślały realia, w jakich odbywały się obrady. Towarzyszyły im alarmy lotnicze, przypominające, że za akademickimi dyskusjami o bezpieczeństwie Europy kryje się codzienna rzeczywistość wojny. Mimo zagrożenia uczestnicy kontynuowali spotkanie, przestrzegając zasad bezpieczeństwa.
Był to obraz Żytomierza, który nie rezygnuje z nauki, kultury i dialogu, nawet w najtrudniejszych okolicznościach. Bo pamięć o przeszłości, współpraca ponad granicami i wspólna troska o wartości demokratyczne nie są jedynie tematami konferencyjnych wystąpień. Są realną odpowiedzialnością za przyszłość Europy.
Pamięć o ofiarach sowieckiego terroru – historia zapisana w rodzinach
Jednym z najbardziej poruszających momentów pierwszego dnia było upamiętnienie ofiar sowieckich represji. Uczestnicy udali się do miejsca pamięci narodowej, gdzie złożono biało-czerwone kwiaty i zapalono znicze przy symbolicznym krzyżu upamiętniającym ofiary komunistycznego terroru.
Na Żytomierszczyźnie, w miejscu pochówku ofiar Wielkiego Terroru, spoczywają prochy 19 190 osób zamordowanych przez NKWD w latach 1937–1938, wśród nich 6802 Polaków.
W ciszy tego miejsca szczególnie mocno wybrzmiała osobista wypowiedź Wiktorii Laskowskiej-Szczur, prezes Żytomierskiego Obwodowego Związku Polaków na Ukrainie, która przywołała tragiczne losy własnej rodziny:
– Moi dziadkowie zostali aresztowani i bestialsko zamordowani, a reszta rodziny stała się „wrogami ludu”. Babcia jako żona wroga narodu z dziećmi została zesłana do Kazachstanu.
Za tymi słowami kryje się historia tysięcy polskich rodzin, których losy naznaczyły represje, rozłąka i cierpienie. To także przypomnienie, że historia nie jest wyłącznie zapisem dat i wydarzeń. Żyje w pamięci rodzin, w przekazywanych opowieściach, w nazwiskach i miejscach, o których nie wolno zapomnieć.
Modlitwę ekumeniczną w intencji ofiar sowieckiego terroru poprowadził ks. kanonik Wiktor Makowski.
Złożone kwiaty, zapalone znicze i wspólna modlitwa były wyrazem hołdu dla niewinnych ofiar, a także zobowiązaniem do zachowania prawdy historycznej dla przyszłych pokoleń.
Muzyka, która jednoczy serca i pokolenia
Szczególne miejsce w programie zajęła młodzież. Z myślą o młodym pokoleniu przygotowano koncert poświęcony Ignacemu Janowi Paderewskiemu pt. „Ignacy Jan Paderewski. Muzyka, która serca jednoczyła”.
Wykonane przez uczniów i nauczycieli szkół muzycznych utwory Fryderyka Chopina i Ignacego Jana Paderewskiego stworzyły wyjątkową atmosferę spotkania z polskim dziedzictwem muzycznym.
Koncert, prowadzony przez Olgę Gnitecką, był nie tylko prezentacją talentów młodych wykonawców, lecz także piękną lekcją historii i patriotyzmu.
Muzyka Paderewskiego, wielkiego pianisty, kompozytora i męża stanu, przypomniała, że sztuka może służyć ojczyźnie, budować wspólnotę i przekraczać granice.
Występ młodych artystów pokazał, że polska kultura ma swoich kontynuatorów, a wartości przekazywane przez przodków znajdują miejsce w sercach kolejnych pokoleń.
Młodzi recytatorzy – piękno polskiego słowa
3 października odbył się IX Konkurs Recytatorski Polskiej Poezji im. Walentego Grabowskiego.
W tegorocznej edycji uczestniczyło 17 dzieci i młodych ludzi reprezentujących polskie środowiska z Olewska, Korosteszowa, Korostenia i Żytomierza.
Młodzi recytatorzy stanęli na scenie, aby poprzez poezję wyrazić swoje emocje, wrażliwość i przywiązanie do języka ojczystego. W ich interpretacjach zabrzmiały słowa polskich poetów, a wraz z nimi piękno i bogactwo polskiej literatury.
Dla wielu uczestników był to nie tylko konkurs, ale również ważne osobiste doświadczenie – możliwość zaprezentowania swoich umiejętności, przełamania tremy i poczucia dumy z polskich korzeni.
Każdy młody wykonawca otrzymał pamiątkowy dyplom i upominek. Jednak najcenniejszą nagrodą było spotkanie z polskim słowem, rozwijanie umiejętności językowych oraz świadomość, że język przodków pozostaje żywy.
Konkurs im. Walentego Grabowskiego od lat stanowi ważny element działalności edukacyjnej ŻOZPU i przypomina, że troska o polskość zaczyna się od najmłodszych.
„Tęcza Polesia” – kiedy polskie pieśni wypełniają serca
Najbardziej wyczekiwanym i niezwykle emocjonującym punktem obchodów był XXXI Międzynarodowy Festiwal Kultury Polskiej „Tęcza Polesia” zgromadził artystów i publiczność w Żytomierskiej Obwodowej Filharmonii.
Od ponad trzech dekad festiwal jest jednym z najważniejszych wydarzeń integrujących polskie środowiska na Żytomierszczyźnie i w Ukrainie. To przestrzeń spotkania pokoleń, tradycji i kultur, w której polska muzyka, taniec i śpiew stają się wspólnym językiem ludzi połączonych historią i miłością do ojczyzny swoich przodków.
Uroczystego otwarcia dokonała Wiktoria Laskowska, prezes Żytomierskiego Obwodowego Związku Polaków na Ukrainie i główna organizatorka wydarzenia. W imieniu władz obwodowych odznaczenia i podziękowania wręczył Władysław Pieszkin. Uroczystość pobłogosławił ks. Andrzej Baczyński.
Zanim jednak zabrzmiała muzyka, organizatorzy i uczestnicy skierowali swoje myśli ku obrońcom Ukrainy.
Program rozpoczął się od słów wdzięczności dla żołnierzy i żołnierek, którzy każdego dnia bronią ukraińskiej ziemi i niepodległości, dla wszystkich walczących, a także tych, którzy polegli w obronie ojczyzny.
Ich pamięć uczczono minutą ciszy. W tej chwili skupienia połączyły się wdzięczność, ból, szacunek i nadzieja na pokój.
Następnie zabrzmiały hymny narodowe Polski i Ukrainy w wykonaniu solistki Galiny Dowbysz, przy akompaniamencie Orkiestry Wojskowej Żytomierskiego Instytutu Wojskowego im. Serhija Korolowa pod batutą podpułkownika Pawła Osińskiego.
Był to niezwykle podniosły moment, który podkreślił polsko-ukraiński wymiar tegorocznego festiwalu.
Na scenie filharmonii zaprezentowało się 20 zespołów i solistów z różnych stron Ukrainy oraz z Polski. Do Żytomierza przyjechali artyści z Odessy, Kijowa, Baru, Choroszewa, Korosteszowa, Korostenia, Zwiahla i Żytomierza, a także goście z Warszawy.
Scena wypełniła się muzyką klasyczną, polskimi piosenkami, folklorem i tańcem. Zabrzmiały utwory Fryderyka Chopina, Ignacego Jana Paderewskiego i Stanisława Moniuszki, a także pieśni i piosenki, które od lat towarzyszą Polakom na całym świecie.
Publiczność mogła podziwiać występy zespołów wokalnych „Kolorowe Ptaszki” z Choroszewa, „Młode Liście” z Baru, żeńskiego zespołu wokalnego „Kalinońka” ze Związku Polaków Ukrainy w Cudnowie, Chóru Katedralnego oraz Orkiestry Wojskowej Żytomierskiego Instytutu Wojskowego im. Serhija Korolowa z solistką Galiną Dowbysz. Nie zabrakło znanych i lubianych polskich utworów. „Hej, Sokoły!”, „Krakowiaczek”, „Taki kraj”, „Nie żałuję”, „Ty tylko mnie poprowadź”, „Nie porzucaj nadziei”, „Lipka”, „Głęboka studzienka” i „W moim ogródeczku” w wykonaniu Złaty Kałużnej, Marii Woźniuk, Iryny Opanaszczuk i Hanny Ostapenko przywoływały atmosferę rodzinnych spotkań i wspólnego śpiewania.
Podbił serca występ Chóru „Polskie kwiaty” z Odessy, który po raz pierwszy wystąpił na żytomierskiej scenie.
Szczególnie ciepło publiczność przyjęła Irynę Nawojewą, której wykonania utworów „Człowieczy los” i „Greckie wino” wzbudziły wiele emocji i zostały nagrodzone gorącymi brawami.
Ogromną atrakcją festiwalu były występy taneczne. Na scenie pojawiły się polskie tańce narodowe i ludowe – krakowiaki, trojaki, mazury oraz inne widowiskowe układy choreograficzne.
Szczególne uznanie publiczności zdobyły zespoły „Dzwoneczki” i „Polanie znad Dniepru”. Energia młodych i dorosłych tancerzy, barwne stroje, precyzja ruchów oraz radość płynąca z tańca stworzyły niezwykłe widowisko.
Ważnym momentem był także występ zespołu „Słoneczko”, który zaprezentował „Mazura” z opery Stanisława Moniuszki „Straszny dwór”. Ten pełen elegancji i dynamiki taniec przypomniał o pięknie polskiej tradycji narodowej i bogactwie rodzimej kultury.
Każdy kolejny występ spotykał się z serdecznym przyjęciem. Brawa, uśmiechy, wzruszenie i wspólne przeżywanie muzyki tworzyły atmosferę, której nie sposób opisać wyłącznie słowami.
W czasie festiwalu ponownie ogłaszano alarmy lotnicze. W tych momentach szczególnie mocno można było odczuć, czym jest wspólnota. Ludzie, którzy na co dzień mierzą się z wojenną rzeczywistością, przyjechali, by być razem, śpiewać, tańczyć i dzielić się tym, co najcenniejsze – swoją kulturą.
Nie chodziło już tylko o artystyczną prezentację. Każda pieśń była świadectwem pamięci, każdy taniec – znakiem przywiązania do tradycji, a każdy uśmiech – dowodem, że nawet w cieniu wojny można odnaleźć radość i siłę do dalszego działania.
Wielkim finałem koncertu było wspólne wyjście wszystkich zespołów na scenę. Artyści otrzymali pamiątkowe dyplomy i upominki w uznaniu za zaangażowanie, wysoki poziom artystyczny oraz wkład w pielęgnowanie polskich tradycji.
Następnie wspólnie wykonano hymn Międzynarodowego Festiwalu Kultury Polskiej „Tęcza Polesia”. Muzykę skomponowała Iryna Nawojewa, a słowa napisała Switłana Sztaćka.
To był moment, w którym wszyscy – niezależnie od wieku, miejsca pochodzenia i doświadczeń – stali się jedną wielką artystyczną rodziną. Wspólny śpiew połączył wykonawców i publiczność, pozostawiając w sercach uczestników piękne wspomnienia.
Poprowadziły festiwal Wiktoria Zagurska – Antoniuk i Miłena Zagurska, rezyseria Wiktoria Laskowska i Irena Nawojewa.
Śladami wybitnych Polaków Żytomierszczyzny
Ważnym elementem Dni Kultury Polskiej były również wycieczki historyczno-krajoznawcze, podczas których uczestnicy poznawali dziedzictwo wybitnych Polaków związanych z Żytomierszczyzną.
Przybliżono postacie Józefa Ignacego Kraszewskiego, Josepha Conrada-Korzeniowskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, Józefa Piłsudskiego, Jarosława Dąbrowskiego oraz Juliusza Zarębskiego.
Żytomierszczyzna zajmuje szczególne miejsce na mapie polskiego dziedzictwa historycznego i kulturowego. Z tą ziemią związane są losy wielu wybitnych twórców, artystów, działaczy społecznych i patriotów.
Poznawanie ich życia i dokonań pozwala lepiej zrozumieć historię regionu oraz uświadomić sobie, jak wielki wkład Polacy wnieśli w jego rozwój.
Takie spotkania z przeszłością są ważną lekcją dla młodego pokolenia i przypominają, że dziedzictwo kulturowe jest wspólnym dobrem, o które należy troszczyć się każdego dnia.
Wspólna modlitwa o pokój dla Ukrainy i świata
Trzydniowe obchody zakończyły się uroczystą Mszą Świętą w prokatedrze św. Zofii w Żytomierzu.
Liturgia sprawowana była w intencji organizatorów, uczestników i gości Dni Kultury Polskiej, a także o sprawiedliwy pokój w Ukrainie i na świecie. Mszy Świętej przewodniczyli ks. Stanisław Kledzik.
Po dniach wypełnionych spotkaniami, muzyką, historią i wspólnym świętowaniem modlitwa stała się szczególnym duchowym dopełnieniem całego przedsięwzięcia.
Wspólna modlitwa była wyrazem wdzięczności za możliwość spotkania, za obecność drugiego człowieka, za siłę do dalszego działania i za wszystkich, którzy każdego dnia troszczą się o bezpieczeństwo Ukrainy.
Oficjalne obchody dopełniły spotkania integracyjne w siedzibie Żytomierskiego Obwodowego Związku Polaków na Ukrainie przy ulicy Teatralnej 17/20 oraz tradycyjna biesiada dla zaproszonych gości i artystów.
Był to czas rozmów, podziękowań, wspomnień i budowania więzi, które pozostają znacznie dłużej niż festiwalowe emocje.
Polskość silniejsza niż strach. „Tęcza Polesia” – symbol nadziei i wspólnoty
XVIII Dni Kultury Polskiej i XXXI Międzynarodowy Festiwal Kultury Polskiej „Tęcza Polesia” pokazały, że polskość na Żytomierszczyźnie jest żywa, aktywna i przekazywana z pokolenia na pokolenie.
To polskość nauczycieli, którzy uczą dzieci języka ojczystego. Młodzieży, która z dumą recytuje polską poezję i występuje na scenie. Artystów, którzy pielęgnują folklor i tradycje przodków. Rodzin, które przekazują historię kolejnym pokoleniom. Społeczników, którzy mimo trudności nie rezygnują z pracy na rzecz swojej wspólnoty.
Szczególnego znaczenia nabrało wsparcie płynące z Polski. Patronat Marszałek Senatu RP Małgorzaty Kidawy-Błońskiej oraz życzliwość przedstawicieli polskiego parlamentu i samorządów wojewódzkich były ważnym znakiem solidarności z Polakami mieszkającymi na Ukrainie.
Dla społeczności polskiej na Żytomierszczyźnie, która od wielu lat troszczy się o język ojczysty, edukację, kulturę, pamięć historyczną i wzajemną pomoc, takie gesty mają ogromną wartość.
– Naszym obowiązkiem jest zachować to, co otrzymaliśmy od naszych przodków, i przekazać polskość następnym pokoleniom. Mimo wojny, trudności i niepewności jutra nie rezygnujemy z organizowania wydarzeń, które łączą ludzi, uczą historii, rozwijają młodzież i pozwalają nam być razem. „Tęcza Polesia” jest symbolem naszej wspólnoty, nadziei i wiary w przyszłość. Dziękuję za to że w nas wierzycie! – podkreśla Wiktoria Laskowska, prezes Żytomierskiego Obwodowego Związku Polaków na Ukrainie.
Tegoroczne obchody pozostawiły po sobie coś więcej niż fotografie, dyplomy i wspomnienia z koncertów. Pozostawiły poczucie wspólnoty, dumę z własnych korzeni i przekonanie, że warto pielęgnować to, co łączy pokolenia.
Były łzy wzruszenia, uśmiechy dzieci, duma rodziców, radość artystów i wdzięczność publiczności. Była pamięć o zamordowanych i deportowanych przodkach, modlitwa za żyjących, a także szczególna myśl skierowana ku tym, którzy dziś bronią Ukrainy.
Przez trzy dni Żytomierz żył polską kulturą. Alarmy lotnicze przypominały o wojnie, ale nie zdołały odebrać ludziom prawa do spotkania, śpiewu i radości. Po każdej przerwie powracała muzyka, na scenę wchodzili artyści, a publiczność ponownie nagradzała ich brawami.
Może właśnie w tym tkwi największa siła „Tęczy Polesia” – w umiejętności odnajdywania światła nawet wtedy, gdy wokół panuje niepewność. W pamięci o przeszłości, odpowiedzialności za teraźniejszość i nadziei na przyszłość.
Bo polskość to nie tylko wspomnienie ojczyzny przodków. To język, którym mówimy. Pieśni, które śpiewamy. Tradycje, które pielęgnujemy. Historia, której nie pozwalamy zapomnieć. I wspólnota, której nie opuszczamy nawet w najtrudniejszych chwilach.
Od 34 lat „Tęcza Polesia” łączy ludzi, pokolenia i serca. A tegoroczny festiwal udowodnił, że nawet gdy nad głowami rozlegają się alarmy, polska pieśń wciąż może rozbrzmiewać z niezwykłą siłą.
Polska kultura nie milknie. Polskość trwa.
Wiktoria Laskowska
